Na posta en escena de Contos do Vento acatarradopartimos dunha estrutura dramática que integra o teatro dentro do teatro para dunha maneira sinxela achegar a tódolos públicos unha serie de contos de Marcelino de Santiago que tratan temas transversais de tanta importancia para a formación do público infantil como son o pacifismo, a ecoloxía e o respecto polo entorno natural, a solidariedade e a xenerosidade persoal, ou o valor da amizade e o respecto pola igualdade dende o respecto á diferenza.

Como xa é habitual noutras postas en escena da compañía conxugaremos o traballo de actores coa manipulación de diferentes tipos de marionetas tanto tecnicamente como polo seu tamaño.

Un día que o vento estaba triste e acatarrado, pois o sol do mes de agosto andaba a mandar, –quentando de tal xeito que mais que quentar, queimaba -, o señor Don e a señora Dona dispóñanse a xantar debaixo dun limoeiro, aproveitando a sombra que esta árbore lles regalaba...cando sentiron un xemido escachado...era o vento que se laiaba de dolor. Nun transo de febre, o vento que era tan vello coma o mundo, entre esbardalle e esbardalle, contoulles unhas historias tan incribles como estraña era a súa ciencia.

Así faloulles de como un día Flash a bombilla esquimó que vivía no Polo Norte veu parar a Galicia.

Ou de cómo o Espantallo regalou ata o seu corazón para axudar os animais do campo.

Tamén contoulles a incrible historia da Bala de Luisiño que era unha bala moi ilustrada que ata sabía latín e non gustaba da guerra.

E por último, aínda lle deu tempo a contarlles como nun país chamado Galicia vivían unhas árbores moi ledas chamadas Carballos e de como tiveron que marchar a emigración por culpa dunhas árbores invasoras chamadas eucaliptos.

Kukas e Isabel Rey.

Gena Baamonde, Kukas e Isabel Rey.

Os deseños de marionetas, atrezzo, escenografía e o cartel debuxounos

Isabel Rey.

Todos os públicos e nenos dende 3-12 anos

6 m. Ancho x 3,5 m. Fondo x 2,75 m. Alto

1.500, 00 € incluído o 16 % do IVE